\n

Σε ένα άρθρο δημοσιευμένο στο αγγλικό P2P blog υπό τον τίτλο «Είναι το P2P αριστερά ή δεξιά;» ο Michel Bauwens είχε ισχυριστεί ότι «το P2P είναι μια έκφραση της αριστεράς που περιγράφει μια αναδυόμενη κοινωνική οργάνωση που διοικεί και παράγει, όπου η ελευθερία και η ισότητα ενσωματώνεται η μία στη άλλη και ενδυναμώνει η μία την άλλη. Έτσι καινοτόμες συμμαχίες λαμβάνουν χώρα».

\n

Απαντώντας σε αυτό υποστήριξα ότι «σε μια κοινωνία που οι ομότιμες (P2P) πρακτικές είναι κυρίαρχες μορφές πολιτισμού, η πολιτεία αποτελεί υπηρέτη των εκστασιασμένων μαζών προς μια απελευθερωτική δημοκρατία. Η μαζική συμμετοχή που βασίζεται στην ισοδυναμία και ελευθερία να δημιουργείς οδηγεί στην Εποχή της Συμμετοχής, όπου η συσσωρευμένη εξουσία σκορπίζεται και η αυτοδιάθεση των μαζών διαμορφώνει τον κόσμο. Υπάρχει ένα κοινό στοιχείο ανάμεσα στα χαρακτηριστικά του P2P ήθους, κι αυτό είναι η διανομή / κατανομή (distribution). Επομένως πιστεύω ότι το P2P κίνημα δε προέρχεται από ένα συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτικό χώρο, δόγμα ή ιδεολογία. Δε χαρακτηρίζει καθώς δεν είναι κλειστό ή εκλεκτικό. Δεν είναι ένας καθορισμένος τρόπος παραγωγής, ιδιοκτησίας ή διακυβέρνησης καθώς είναι μια εξελικτική διαδικασία. Έτσι κατά τη γνώμη μου δεν το P2P δεν είναι ούτε δεξιά, ούτε αριστερά καθώς διαπερνά και τα δυο. Το P2P είναι απλώς διανεμημένο.»

\n

Έπειτα ο Bauwens πρόσθεσε ότι «η P2P θεωρία είναι μεταπαραδειγματική. Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε ανάμεσα από προηγούμενες ιδεολογικές ή μονοπαραδειγματικές ερμηνείες, μα στοχεύουμε στο να χρησιμοποιήσουμε χρήσιμες έννοιες και αντιλήψεις και να τις ενσωματώσουμε σε ένα ενιαίο σύμπλεγμα. Μα η ένταξη αυτή είναι μια δυναμική διαδικασία χωρίς τέλος ή ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Δηλαδή αυτή σύνθεση θα είναι μέρος από μια ποικιλία ερμηνειών και αντιλήψεων, άρα μπορεί πολιτικά να τοποθετηθεί. Η προαίσθησή μου είναι ότι αυτές οι προσεγγίσεις της κοινωνίας της πληροφορίας θα είναι ταυτοχρόνως αριστερά και δεξιά πολωμένες.»

\n

Επίσης καταλήγοντας ανέφερε: «σήμερα δεν είναι μια εποχή αορίστων ουτοπικών εννοιών, μα μια εποχή που εντοπίζει τις καλύτερες πρακτικές και τις διασυνδέει. Το παραπάνω κάνει οποιαδήποτε τέτοια προσέγγιση πειραματική και πλουραλιστική. Επομένως, πάντα υποστήριζα ότι το P2P ίδρυμα υποστηρίζει μια κοινωνία που επαναπροσανατολίζεται γύρω από τη P2P λογική, κάτι το οποίο είναι καλό, μα για να φθάσουμε εκεί είναι αποκλειστικά θέμα πλουραλιστικών προσεγγίσεων που μπορούν να βρουν κοινό έδαφος πάνω σε έναν αμοιβαίο σκοπό. Τελικά, η P2P θεωρία πραγματικά αποτελεί ένα περίπλοκο σύμπλεγμα γεφυρών ανάμεσα από διάφορες πολιτικές επιλογές και προσεγγίσεις.»